Fotozapiski

To jedne z najpiękniejszych chwil, gdy mogę spędzać poranki nad wodą podziwiając jak przyroda budzi się do życia. Pierwsze promienie wschodzącego słońca, swoim pomarańczowym światłem rozświetlają okolice i tworzą na wodzie przepiękne kolorowe odbicia. Uwielbiam podziwiać jak delikatna mgła kładzie się na wodzie, a ja z niecierpliwością oczekuję co też z niej wypłynie. Najczęściej pierwsze witają mnie łyski . Ale czasem mam więcej szczęścia, tak jak w tym roku, gdy z bardzo gęstej porannej mgły wypłynęła tuż przed moim obiektywem rodzina gęsi . Czasem tuż przed obiektywem wyląduje para kaczek np.: czernic . Czasem znikąd wynurzy się perkozek , by po kilku sekundach znów zniknąć pod wodą. Po kolei pojawiają się kolejni goście.  Czasem są to kolejne gęsi czasem perkozy dwuczube lub łabędzie . Szkoda, że czas tak szybko mija...

Tym razem przyszła pora zaprezentować inny gatunek kaczki, który najczęściej spotykam podczas moich foto wypraw nad wodę. Chodzi oczywiście o głowienkę . Cieszę się, że mogę je regularnie fotografować, gdyż niestety głowienek jest coraz mniej i trafiły one u nas na listę gatunków zagrożonych. Są jednak miejsca takie jak Stawy Raszyńskie, gdzie ciągle są jeszcze dość pospolite. Do tej pory najczęściej udawało mi się sfotografować samice, ale w tym roku samce również chętnie pozowały. Liczę, że podobnie jak to było w latach poprzednich, raszyńskie głowienki wyprowadzą z sukcesem lęgi. Na razie cieszę się, że mogłem podziwiać ich gody. Mam nadziej, że jeszcze w tym będą okazję aby je sfotografować.

W tym roku powrót nad wodę był nieco spóźniony. Wszystko to przez mroźną zimę, która skuła stawy grubą warstwą lodu.  Lody jednak puściły, a ptaki jak co roku, w końcu się pojawiły. Ja także postanowiłem wybrać się nad stawy z aparatem licząc na jakieś ciekawe zdjęcia kaczek.  Po roku przerwy, znów miałem okazję podziwiać toki gągołów . To jedne z bardziej efektownych popisów jeśli chodzi o nasze kaczki. Samce charakterystycznie odginają głowę do tyłu, następnie zanurzają się częściowo i wyrzucają nogi do tyłu, rozpryskując wodę na wszystkie strony. Wydają przy tym bardzo charakterystyczne dźwięki. Oczywiści wszystkiemu przyglądają się samice surowo oceniając kandydatów. Liczę, że część par zostanie w tym miejscu, a samice postanowią wykorzystać okoliczne dziuple w drzewach i złożą tam jaja, a następnie doczekają się licznego potomstwa. Trzymam za nie kciuki.

Jak wspominałem w poprzednim wpisie, ubarwienie myszołowów jest bardzo zróżnicowane. Tym razem chciałem zaprezentować jeszcze jaśniejszą formę myszołowa zwyczajnego . Pierwszy raz spotkałem, aż tak jasno ubarwionego osobnika i muszę przyznać, że to najpiękniejszy myszołów jakiego widziałem (i przy okazji udało mi się sfotografować). W porównaniu z wcześniej opisanym przeze mnie osobnikiem, ten był nieco bardziej nieśmiały. Jednak gdy przyszło co do czego, to potrafił zawalczyć o swoje. Oprócz tego bardzo ładnie pozował, za co jestem mu bardzo wdzięczny.

Tegoroczna zima postanowiła nas nieco rozpieścić. Śnieg i mróz sprawiły, że do naszych całorocznych bywalców dołączyli goście ze wschodu i północy. Wśród nich są między innymi myszołowy zwyczajne i włochate. Jeśli chodzi o te włochate, to jak na razie nie udało mi się żadnego sfotografować, ale liczę na to, że ostra zima sprawi, że w końcu pojawi się ku temu okazja. Wracając do myszołowów tych zwyczajnych, to zapewne wielu z nas kojarzy je z sporymi, zazwyczaj brązowymi ptakami często przesiadującymi na przydrożnych słupkach lub śródpolnych drzewach, z których wypatrują zdobyczy. Podobno nie ma dwóch identycznie ubarwionych myszołowów. Różnią się zarówno kolorem upierzenia jak i rozmieszczeniem jaśniejszych plam. Jednak pośród tradycyjnie brązowych myszaków czasami trafiają się osobniki jaśniej ubarwione. Jednego z takich osobników miałem okazję spotkać tej zimy. Sądząc po rozmiarze, to prawdopodobnie samica (u większości ptaków drapieżnych samice są większe). Ptak regularnie pojawiał...